خواستم بنویسم. از خیلی چیز‌ها و خیلی آدم‌ها. قبلش حافظ را باز کردم. گفت: "دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن" . خواستم شکایت کنم. خواستم فریاد بزنم، گفت: "که باد صبح نسیم گره‌گشا آورد". فاطمه می‌گفت: "دلم می‌خواد تو قبول شی، عاطفه آزاد شه، همه چی به یه آرامش نسبی برسه. دلم واسه عاطفه لک زده". منم دلم واسش تنگ شده. به امید آزادی همه‌ اونا که رفتن تا درد ما رو هم فریاد کنن.
کنکور هم بدک نبود! با تست‌های احمقانه‌ی سازمان سنجش!
دلم سهراب را زیاد می‌طلبید!