"تمام سهمیه‌های روزانه کنکور کارشناسی ناپیوسته سال 88 حذف شد."
دفترچه‌ی شماره یک را که گرفتم، فرم ثبت‌نام پشت دفترچه را پر کردم و با وسیله‌ی منحوسی به نام کامپیوتر و ارتباطات شوم!! اینترنت ثبت نام کردم. داخل دفترچه را هم نگاه نکردم. فکر می‌کردم طبق روال پارسال است و به قولی، آب از آب تکان نخورده. چند روز بعد با یکی از دوستانم صحبت می‌کردم که این خبر را داد. دفترچه را که باز کردم دیدم در کمال آرامش کلیه‌ی سهمیه‌های دوره‌ی روزانه که چیزی حدود 500 نفر است، حذف شده و به معلمین دلسوز و فداکار! آموزش و پرورش اختصاص یافته است. اتفاقی که در کنکور سال 86 هم رخ داده بود و بعد از پی‌گیری و اعتراضات فراوان راه به جایی نبرد و آن سال در دوره‌ی روزانه دانشجویی با  سهمیه‌ی آزاد پذیرش نشد!‌ علي عباسپور تهراني فرد، رئيس کميسيون آموزش و تحقيقات مجلس در آن سال اعلام کرد: "در هر حال به خاطر معلمان اين حذف سهميه روزانه را توسط آموزش و پرورش، ناديده گرفتيم". و حالا بعد از 2 سال دوباره آش همان آش و کاسه همان کاسه!‌ در مورد هزاران سهمیه‌ای که هر ساله با عناوین مختلف داده می‌شود کاری ندارم. یعنی قبولش ندارم!‌ اما این حذف سهمیه را نمی‌توان تحت هیچ شرایطی نادیده گرفت. در این میان دوره‌ی شبانه با 60 تا 80 درصد سهمیه‌ی بومی (آن هم فقط در چهار یا پنج استان کشور) و اعلام این خبر که هیچ گونه امکانات رفاهی به دانشجویان اختصاص نخواهد یافت، گزینه‌ی مناسب یا حتی امیدوار کننده‌ای برای ادامه تحصیل نخواهد بود. و تنها می‌ماند مراکز غیر انتفاعی که جدای از سطح پایین علمی هزینه‌ی زیادی را هم بر دوش دانشجویان می‌گذارد. این خبر تحصن دانشجویان دانشكده شهيد شمسي پور تهران را درپی داشت که متاسفانه با وجود حضور اكبر محمودي، مدير مدارس عالي وزارت آموزش و پرورش، نتیجه‌ای در برنداشت و ایشان در آخر به دانشجویان اعلام کردند: "شما درس بخوانيد و به تحصن خاتمه بدهيد، پول را خدا مي‌رساند".
نمی‌دانم چه باید گفت. یا حتی در برابر این تصمیمات غلط و غیر منطقی مسئولان چه باید کرد اما ظلم بزرگی در حق ما شد!‌ افتضاحی که در کنکور کارشناسی پیوسته سال 87 رخ داد نیز نمونه‌ی روشنی از بی‌کفایتی بسیاری از مسئولان است که متاسفانه روز به روز نمونه‌های جدیدتری را مشاهده می‌کنیم. یک معلم می‌گفت: "سواره که درد پیاده را نمی‌داند. ما متاهل هستیم و باید خرج زندگی و زن و بچه را بدهیم و این کمک بزرگی برای ما محسوب می‌شود." معلم عزیز!‌ به راستی این شرایط مشابه نمی‌تواند برای یک دانشجو با سهمیه‌ی آزاد رخ دهد؟!‌ و این‌که تحصیل رایگان و 2 سال مرخصی با حقوق مزیت کمی است؟ و عمق فاجعه آن‌جاست که مسئولین دلیل این کار را نداشتن بودجه تلقی کرده‌اند. پس به چه حقی بودجه‌ی تعیین شده برای دوره‌ی روزانه (همان بیت‌المال) را صرف معلمین می‌کنند؟!
مسئولین آموزش و پرورش و اداره کل مدارس عالی؟! آیا گوش شنوایی هست؟!
فرصت مناسبی است تا خاطره‌ی شیرینی را هم از کنکور علمی و کاربردی کارشناسی ناپیوسته سال 87 برایتان تعریف کنم که در بهمن ماه برگزار شد. داوطلبین رشته‌ی کامپیوتر (نرم‌ افزار) درسی دارند به نام "ذخیره بازیابی اطلاعات" که از درس‌های تخصصی و مهم است و نیمی از سوالات این درس مسئله است. مسائلی که جواب‌های گنده دارد و نیاز به ماشین حساب. بعد از این‌که کارت ورود به جلسه را گرفتیم، متوجه شدیم نمی‌توانیم ماشین حساب به داخل سالن امتحانات ببریم. در هر حال به روی خودم نیاوردم و گفتم حتمن اشتباهی رخ داده. وقتی خواستم وارد حوزه‌ی امتحانی شوم ماشین حساب را از ما گرفتند. باز گفتم حتمن روال سوالات تغییر کرده و شاید مسائل حذف شده‌اند!! وقتی سوالات تخصصی را دادند، مشاهده کردم نیمی از سوالات این درس مسئله است! و تصور کنید 2*2 نبود که بشود راحت حساب کرد. وقتی ناظرین و نمایندگان سازمان سنجش برای بازدید آمدند، از یکی از آقایان جواب خواستم! می‌دانید چه پاسخ داد؟!‌
"حتمن پیشنهاد شما را مطرح می‌کنیم. ان‌شاءالله سال آینده!!". و وقتی پرسیدم اگر فرزند خود شما روی یکی از این صندلی‌ها بود به راحتی به کنکور سال بعد راهنماییش می‌کردید، سر مبارک را پایین انداخته و بدون جواب دادن به من از سالن خارج شدند!